Vanuit de jungle onze laatste reisverhalen vanuit Bolivia. Mmmm, wat lekker die warmte. Eindelijk het gevoel dat we ook een beetje zomer beleven hier!
Vanuit Sucre zijn we naar Potosi gereisd, de hoogste stad ter wereld (4070m) en tevens dé mijnwerkersstad van Bolivia. Jarenlang was dit de rijkste en grootste stad van Zuid-Amerika vanwege het zilver uit de mijnen. Op dit moment werken er nog ca. 7000 mijnwerkers in de mijnen van Potosi, onder wie ca. 1000 kinderen. Terwijl Ronald genoot van een relaxed ochtendje, ging ik op mijnentour. Wat is het klein en benauwd in die mijnen, zeg! Je moet er niet aan denken dat je daar moet werken. De mijn heeft vier niveaus (verdiepingen). Je komt binnen op niveau 1 en daalt dan af naar de lagere niveaus. Hoe dieper je gaat, hoe smaller en benauwder het wordt. Wij gingen tot niveau 3 en ik ben blij dat we niet dieper gingen... Wat een verschrikking! Om van niveau 2 op niveau 3 te komen moesten we 22 meter naar beneden klimmen, of beter gezegd liggend ‘glijden’, door een smalle, steile gang. En als je de mijn uit wilt, moet je uiteraard weer via dezelfde weg omhoog kruipen. Wat kreeg ik het daar benauwd van! Had echt het idee dat ik geen lucht meer kreeg van de hitte, het zand en het stof dat daar rondzweeft. En dan te bedenken dat het grootste deel van de mijnwerkers nog een niveau dieper werkt, op niveau 4. Daar kunnen ze maar een paar uur achter elkaar werken en dan moeten ze omhoog, omdat er te weinig zuurstof is. Het stikt er bovendien van de asbest en andere slechte stoffen. De mijnwerkers worden gemiddeld dan ook maar veertig jaar. Maar je vedient erg goed als mijnwerker dus het blijft een gewilde job met alle risico’s van dien. Als je een idee wilt krijgen van het werken in de mijnen, moet je de film The Devil’s Miner eens kijken: een film over een 14-jarige jongen die in de mijnen van Potosi werkt.
Na de verstikkende mijnentour was het hoog tijd voor lucht en ruimte. Waar kun je dan beter terecht dan in de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld... Net een immens grote ijs- of sneeuwvlakte, maar dan van zout. En middenin die zoutvlakte is dan opeens een ‘eiland’ met cactussen van gemiddeld tien meter hoog. Onwerkelijk om te zien! En het leuke is dat je er allerlei foto’s met rare perspectieven kunt maken, dus Ronald en ik hebben ons flink uitgeleefd J
Hoewel de meeste mensen kiezen voor een driedaagse trek door de Salar, hebben Ronald en ik ons beperkt tot de eendaagse tour. Het vriest ´s nachts namelijk op dit moment 25 graden in de Salar, dus we hebben de Salar achter ons gelaten en zijn naar de warmte gegaan.
Vanuit La Paz zijn we met een klein vliegtuigje voor ca. 15 personen naar Rurrenabaque in de jungle gevlogen. De meest geweldige vliegreis die je ooit gemaakt hebt: je vliegt tussen (in plaats van over) de bergen van La Paz. Naast je zie je dus besneeuwde bergtoppen van 6000m. En een half uur later land je op een grasveld midden in de jungle. In één woord: geweldig!
Vanuit Rurrenabaque zijn we drie dagen op Pampas-tour gegaan. In een jeep eerst 100 km de jungle in rijden en vervolgens in een houten kano dieren spotten: krokodillen, apen, capibara’s (hamsters zo groot als een schaap), schildpadden, papegaaien en allerlei andere mooie vogels. Op dag 2 in de ochtend op slangenjacht, op laarzen door de natte blubber. Pfff... maar we hebben er één gevonden! En ’s middags zwemmen tussen de dolfijnen, terwijl de krokodillen 50 meter verder op de kant liggen, ihhhhh… De laatste ochtend piranha’s vissen en dan weer terug naar Rurrenabaque. Super! Hier genieten we nu van ons laatste dagje hitte. Morgen naar La Paz en dan dinsdag door naar Cuzco om Machu Picchu te beklimmen. Het was nog even onzeker of dat zou gaan lukken omdat er protesten en blokkades op de wegen naar Cuzco en Machu Picchu waren. Volgens de laatste berichten zijn deze echter voorbij, dus we kunnen een inkatrail gaan lopen!